Categorías
Mis cosas

Ataraxia eta dena nahi

Gaur gaueko azken ametsak beste hitz bat ekarri dit. Hitza banuen buruan nonbait, baina esanahiaren arrastorik ez. Wikipedian begiratu behar izan dut jaiki naizenean eta ametsarekin ez du batere ikustekorik. Hala ere, ametsak-amets, ataraxia han zegoen eta nerekin jaiki da.

Wikipediak dionez ataraxia «lasaitasun egoera da, pertsonak inolako beldurrik edo grinarik ez duenean bizi duen lasaitasuna». Ez du euskarazko artikuluak asko gehiago esaten.

Gaztelerazkoa berriz, bai, artikulu luzexeagoa da eta epikureismoa, estoizismoa eta eszeptizismoarentzat ataraxia zer den esplikatzen du. Horrek lan bat eta oroitzapen bat ekarri dizkit. Lana euskarazko artikuluan gutxienez gaztelerazkoaren itzulpentxo bat txertatzea. Oroitzapena, berriz, noizbait estoizismoan sakondu nahian Marco Aurelioren «Meditazioak» irakurtzen hasi nintzela.

Liburu horrekin gertatu zitzaidana orain hasi dudan batekin gertatzen ari zaidana da: dena nahi dudala eta gainera orain, berehala.

Zer esan nahi dut honekin? Ba, gero eta gehiago gertatzen zaidala denbora bat behar duten gauzak, denbora bat merezi duten gauzak, soseguz hartu behar direnak, azkar egin nahia. Meditazioetara itzuliz, ez du ezertarako balio orain dela ia bi mila urte gizon batek lasai eta soseguz, ongi pentsatuta eta banaka-banaka idatzitako pentsamendu batzuk, gaur, garai estresatu hauetan pipa poltsa bat jaten den bezala kontsumitu nahi izateak.

Orain «Zerbitzuko lanean. Lete kazetari, Lete prosagile», artikulu bilduma ari naiz irakurtzen. Honetan ere berdin, ez al dute merezi bai meditazioek eta bai artikulu hauek, egun batzuetako gogoeta? Hala egin ezean eta segidan irakurri ezkero, ez al du ondorengoak aurrekoa bultzatzen irakurlearen buruan batere sartzen utzi gabe?

Besterengan ere ikusten dut gaitz hau. Zer gertatzen zaigu gaur egun telesailekin? Garai batean, umetan, aste bete itxaron behar izaten genuen telesail baten hurrengo kapitulua ikusteko eta horrek lagunartean berriketan aritzeko gaia ematen zigun, batez ere asteburuaren ondoren. Egia da asko laguntzen zuela telebistan oso kanal gutxi izateak.

Gaur egun, Netflix, HBO eta Amazon bezalako plataformetan telesail asko oso-osorik jartzen  dizkigute eskura eta askori entzun izan diot (eta neronek egin ere bai, zergatik ukatu) asteburu batean temporada baten hamahiru kapituluak bata bestearen atzetik ikusi dituztela esaten.

Gehiago ikusteko aukerarik izango ez bagenu bezala jokatzen dugu. Dena nahi eta gainera orain. Honen aurrean pentsatzen dut, ez bait dut oraindik nahi bezain sakon ezagutzen, estoizismoak patxadaz hartzeko esango liguketela. Egileak egiteko denbora hartu duen bezala, aberasgarriago genukeela ikusitako edo irakurritakoaren inguruan gogoeta pixka bat egiteko guk ere denbora tarte bat hartzea. Kalitatearen gaineko iritzi propio bat osatu, kantitate handietan irensten jarraitu aurretik.

Beharbada hala ataraxiarako bidea motzagoa izango litzateke. Edo bidea litzateke sikiera.

Categorías
Mis cosas

Devlin MacGregor eta segapotoa

Maiz gertatzen zait, batez ere goizetan, ohetik jaiki ondoren burua dabilkidan lambro lodi horretan, argi bat bezala, hitzen bat azaltzea.

Batzuetan hitz xume bat izaten da euskaraz, gazteleraz… Beste batzuetan pertsonaren baten izena edo toki batena. Denetik. Baina azaltzen dena azaltzen dela ere, hor geratzen da normalean hiru ordu laurden beranduago segapotoa hartzen dudan arte.

Hara! Segapotoa bera izan daiteke etortzen zaizkidan hitz horietako bat. Bere kontextuan, benetako esanahiarekin aspaldian erabili gabeko hitz bat. Bere esanahi berriarekin ere nekez erabiltzen dudana, baina behin buruan sartzean hor bueltaka ibiliko dena. Jatorria, erabilerak, noiztik ezagutzen dudan, ahoskera… Horrelakoak ibiliko dira nere kaskezurrean, aurrera eta atzera, gosaldu, ontzi-garbigailua hustu, garbitu, ohea egin eta janzten naizen bitartean. Gero amets bat bezala ahazteko, gehienetan.

Gaur goizean, nork daki buruan dudan zakar pila horretako zein zokotatik, izen bat atera da: Devlin MacGregor. Eta hor egon naiz harekin, batera eta bestera, noiz eta non entzun ote dudan eta nola sartu ote zaidan eta nola atera ote den.

Nor ote da Devlin MacGregor? Akaso «Hotel» telesaileko hoteleko zuzendaria ote zen? Ez, ba. Hura Peter McDermott zen. «Los inmortales»-ekoa ere ez da ba. Hura Connor McLeod zen.

Azkenean etsi egin behar. Google-i galdetu beharko. Devlin MacGregor norbait izan bada honek esango dit, nola ez.

Eta bai. Ez da norbait, baina bada zerbait. Zer izango eta «El fugitivo» pelikulako konpainia farmazeutikoa omen da. Gaur goizean burbuila bat bezala nere buruan nola eta zergatik azaleratu den ez dut sekula jakingo. Baina egun hauetako batean «El fugitivo» berriz ikusi beharko dut.

Categorías
Mis cosas

Lecturas de piscina

Me sorprendo sonriendo mientras acompaño a Jay Gatsby a comer en Nueva York. Levanto la vista para paladear las palabras de las últimas frases que acabo de leer y noto que la sombra del árbol que me cubría hace unos minutos, ya se ha desplazado lo suficiente para que los rayos de sol ataquen voraces mi brazo izquierdo.

Me levantaría para zambullirme en el agua que me llama a través de reflejos, como si se comunicará conmigo en Morse. Ti-ti-ti-tiii, ti, tiii-ti. Sin embargo, necesito llegar al menos hasta el final del capítulo para saber qué tiene que contarle Jordan Baker a Nick Carraway y nada se interpondrá en mi camino. Ni las risas de los niños, ni el pequeño desfile de indecorosas lorzas y sonrojantes pellejos, ni siquiera el incesante avance del sol que ya no sólo castiga mi brazo, sino que también ataca sin piedad mi despejada frente.

Categorías
Mis cosas Sin categoría

Antzu

Aizpitarte, azken izotzaldiaren amaieran.

–Ama! Antzu umea egiten hasi da!
Ama eta Otsoko kobazulora itzuli ziren, Amon eta Otzan zeuden txokora. Otzan, Amaren alaba eta Otsokoren arreba, haurdun zegoen eta umaminetan hasi orduko amari dei egitera bidali zuen Amonek Otsoko, Otzanek lehen ere galduak baitzituen zenbait ume. Horregatik deitzen zioten Antzu, Otzan neska gazteari, umerik izan ezin zuelako.
–Oraindik ilargi bat geratzen zaio, ordea –esan zion Amak Amoni, iraz eta larruz egindako ohantzean aieneka zegoen neskari begira. Haitzuloaren sarrerako suak, Amonen begi lausotuak argitu zituen burua altxa zuenean.
–Otzan ez dun besteok bezalakoa –esan zuen Amonek–. Ezin dizkin umeak barruan eduki.
–Baina orduan galdu egingo al du berriz ere?
Amonek Otzanen sabel gainean jarri zuen esku bat. Bestea, berriz, izerdiz diz-diz egiten zuen kopetean jarri zion.
–Uste dinat oraingoan atera daitekela, baina azkar lan egin behar dinagu –esan zuen Amonek zutituz.
–Baina zer egin dezakegu, bada? Zain egoteaz gain?
–Hi hemen geratuko haiz Otzani laguntzen. Nik lan egin behar dinat. Eta Otsokok lagundu behar zidan.
–Zer egingo duzu, Amon?
–Badakin zer egiten dinen Otsok, nere semeak, hire gizonak, ehizera joan aurretik? Haitzuloaren barruan orduak pasatzen ditinanean?
–Bai. Animaliak marrazten ditu, ehiza ona izan dadin.
–Halaxe dun. Otsoko! Hoa ur bila, Otzanek beharko dik eta.
Mutikoa lurrezko ontzi bat hartu eta ziztuan atera zen haitzulotik. Amon bere ohantzea zuen tokira abiatu zen:
–Guk ere marrazki bat egin behar dinagu, bada.
Larru zati bat atera eta Otsok gordeta zeuzkan ontzitxo batzuk jarri zituen bertan. Otsoko urarekin itzuli zen.
–Eraman amari –esan zion Amonek– eta gero gerturatu egur mordoska bat. Su eder bat behar dik piztirik sar ez dadin.
Mutikoak haitzuloaren beste aldetik besakada bat egur ekarri eta sutondoan utzi zuen. Sua bizitzeko dozena erdi bat adar bota zizkion eta Amonen aginduetara jarri zen berriz ere.
Amonek larru zatia eta Otsoren ontziekin fardel bat osatua zuen eta Otsokori eman zion.
–Hartu hau kontuz eta bota gabe.
Otsokok haurra balitz bezala besoetan hartu zuen fardela eta Ama eta Otzanengana gerturatu zen. Otzanen aieneak lehen baino ozenagoak ziren eta Amak pikotxean jartzen lagundu zion. Bitartean Amonek gantzez betetako ontzi batean gar bat hartu zuen eta haitzuloaren goikaldeko tximinietako baterantz abiatu zen.
–Goazemak, Otsoko.
Biak kontuz-kontuz tximinia irristakorrean gora abiatu ziren. Amon aurretik argiarekin eta Otsoko atzetik fardelarekin. Aurrean paretetako hezetasunak Amonek zeraman garraren argia isladatzen zuen eta atzetik Otsokori bere arrebaren intziriak iristen zitzaizkion, gero eta urrunago, baina baita gero eta lazgarriago ere.
Tximinia estutzen zihoan heinean Amoni gero eta gehiago kostatzen zitzaion aurrera egitea. Ezin zuten lau hanketan gehiago aurrera egin. Etzan beharra zuten.
–Lagundu egin behar didak Otsoko. Hire eskubian txoko bat zegok. Utzi fardela bertan eta lagundu neri. Bultz egin behar diak tarte hau pasatzeko.
Esan bezala egin zuen Otsokok eta bere laguntzaz Amonek tarte estua pasa zuen eta haitzulo berri zabalago batera iritsi zen. Otsoko atzera itzuli zen fardelaren bila eta bera, hain txikia izanik, aisa pasa zen estugunetik. Beste aldean Amon zutik zegoen bere zain.
Haitzulo berri hark hiruki itxura zuen. Alde batean zaldi batzuk zeuden marraztuta eta bi gizonen irudiak haien atzean. Hirukiaren beste bi aldeetatik tximinia ban abiatzen ziren. Batean Otsoko bera ere nekez kabituko zen, Bestean sartu zen Amon, Otsoko, fardela hartuta, atzetik zuela. Tximinia tentea zen eta igotzeko maila batzuk zeuden harrian landuak. Hiru bat gizonen altueraraino iritsi ziren eta han gela bat topatu zuten. Amonek zeraman garraren argitan, paretetan bisonte eta zaldiak azaldu ziren: marraztuak batzuk, zizelkatuak beste batzuk, harriak berak zituen formak erabiliaz egidakoak besteak. Garra, lurretik gora zetorren harrizko tantai baten gainean utzi zuen Amonek. Haren dantzak irudiak ere dantzarazi egiten zituen eta Otsokori bizirik zeudela iruditu zitzaion, mugitzen ari zirela.
Amon horma aztertzen hasi zen eta bisonte handienaren eskubi aldean topatu zuen bilaka zebilena. Arrautza tankerako bi tontor topatu zituen paretean. Bat Otsoko bera adinakoa zen. Bestea berriz, aurrekoaren erdia. Bietatik haundiena aukeratu zuen Amonek:
–Honekintxe egingo diagu.
Otsokoren eskuetatik fardela hartu eta, desegin ondoren, bertako ontziak antolatzen hasi zen. Kolore ezberdinetako margoak zeuden ontzi haietan. Behatzekin margo gorria hartu eta tontorraren ingurua gorriz margotu zuen. Ondoren margo beltzarekin ile moduko batzuk marraztu zituen tontorraren inguruan. Eta azkenik, margo marroiarekin, tontorraren azpiko aldean, marrazten ari zen alu erraldoiaren sarrera osatu zuen, Otsokoren begiradapean.
Tximinian gora Otzanen garrasi itzalia iritsi zitzaien.
–Itzuli egin behar diagu –esan zion Amonek Otsokori–. Hi aurretik oraingoan. Eta ez geratu nere zai. Ilunpean moldatuko haiz, ezta?
Baietz egin zuen buruarekin Otsokok. Eta tximinian behera ezkutatu zen. Amonek sakon arnas hartu zuen eta bere atzetik abiatu zen, argia hartuta.
Otsoko haitzulo nagusira iritsi zenean, Ama eta Otzan honek besoetan zuen haur jaio berriari ikusi zituen. Baita haitzuloaren sarreran bi begi pareren distira ere. Sutatik adar bat hartu eta piztia parea aizkatu ondoren egur gehiago bota zuen sutara, honek berriz ere indarra har zezan. Amak esker oneko begirada bat bota zion.
–Nere mutikoa –esan zuen ahopean.
Amon haitzuloan arnasestuka azaldu zen unean, Otzanek Amari eman zion haurra eta beste garrasi batekin pikotxean jarri zen berriz ere.
–Beste bat dator! –esan zuen Amonek–. Hoa, Otsoko, hoa! Beste alu bat marraztu behar duk! Tontor txikian! Ulertu al duk?
Baietz egin zuen Otsokok buruarekin. Amonen argia hartu eta tximinian gora joan zen ziztuan.
–Korri, mutikoa! –oihu egin zion Amonek, haurraren negarrak eta Otzanen garrasien gainetik.
Berehala utzi zuen atzean zaldiak eta bi gizonen ganbara eta bigarren tximinian gora margoen gelara iritsi zen. Otsoren margoak han zeuden oraindik lurrean Amonek utzi bezala. Tontor txikia topatu zuen eta Amoni ikusi bezala bigarren alu eder bat marraztu zuen. Amonena baino txikiagoa, baina alua azken batean. Bukatu zuen unean, berriz ere Otzanen garrasi bat iritsi zitzaion tximinian gora.
Ontziak berriz ere larruzko fardelean sartu, argia hartu eta haitzulo nagusira joan zen bueltan, bere lanari azken begirada bat bota ondoren.
Ama eta Otzanek ume bana zuten besoetan: mutikoa Amak eta neska Otzanek. Zanga-zanga bularra hartzen ari zen neska. Denak pozik zeuden irrifarrez. Amonek musu bat eman zion Otsokori buruan. Kobazulotik kanpora gaua nagusi zen. Otso baten ulua entzun zen eta Otsoko berriz ere sua bizitzera joan zen. Atzera arrebari begiratu zion. Otzan ez zen gehiago Antzu.

Categorías
Mis cosas

Cómo cambiar la pantalla de origen del Galaxy S4

Llevo un mes con el nuevo teléfono y puedo decir que de aquí en adelante las fotos del blog serán un poquito mejores ;).

El caso es que me he encontrado con un pequeño problema que supongo que también le habrá ocurrido a otra gente. Es la típica cosa que es una tontería, pero que molesta. Y mucho.

Cómo cambiar la pantalla de origen del Galaxy S4.

Parece ser que en Android, o al menos en el Galaxy S4 así es, se pueden configurar hasta 7 pantallas. Una de esas pantallas es la de origen, la de la casita, aquella a la que vas cuando pulsas el botón de home.

La pantalla de origen por defecto es aquella que tiene el reloj y, por lo visto, debí manipular algo incorrectamente y se me había movido la casita y mi home ya no era el del reloj, sino otra de las pantallas. Sin embargo me gusta que el reloj esté a la vista.

Después de mucho buscar en Google y encontrarme con un montón de páginas que explican cómo se puede cambiar la imagen de fondo de la pantalla finalmente he descubierto aquí cómo cambiar la pantalla de origen.

Cómo

Hacer el movimiento de pinza en la pantalla para ver las miniaturas de todas las pantallas.

S4

Cada una de esas miniaturas tiene sobre ella una especie de flecha (las he marcado con círculos rojos). Esa fecha no es tal flecha, sino que es una casita. Simplemente tenemos que pinchar en esa casita y se define el home.

Ya.  Ya sé que es una tontería, pero cuando no ves algo… Pues no lo ves.

Categorías
Mis cosas

Un griego

En Grecia la cosa está mal. Tan mal que la gente hace tiempo que se echó a la calle. De alguna forma aquel primer impulso de protesta ha sido acallado, al menos en los medios de comunicación, y ahora supongo que los griegos están igual de mal, pero resignados a su maldita suerte.

En estos tiempos que nos está tocando vivir, muchas veces pienso en lo que haría si la situación se deteriorase tanto como para decidir largarme. Otros muchos ya lo han hecho. ¿Por qué yo no? ¿Sería capaz? ¿Yo que vivo en la misma calle que mis padres? Y ¿cuánto se tiene que deteriorar la situación para tomar esa decisión? ¿Cuál sería un destino bueno/adecuado?

Como veis, muchas preguntas.

Hoy he conocido a un griego. Se llama Petros y se me ha acercado cuando yo estaba tomando un café con leche en la terraza del Ganbara. Muy educadamente me ha dado los buenos días y ha abierto un pequeño maletín a mi lado, haciéndome levantar la vista del libro que estaba leyendo.

Me he encontrado con un hombre más o menos de mi edad, rubio, delgado, sonriente a pesar de lo que habrá tenido que pasar. Me mostraba su maletín lleno de cositas de vistosos colores que han aplacado mi primer instinto de mandarlo a freír churros. Tenía pulseras, camafeos, figuritas de madera pintadas, matrioshkas, huevos de Pascua… Me ha explicado que las figuras de madera las pintaban maestras en Grecia y que las pulseras las hacia su hermana. Me ha enseñado un pequeño ángel pintado que tiene un huevo de Pascua en su interior. Éste de aquí.

20140104-125430.jpg

Le he preguntado cuánto valía y por 10€ se lo he comprado. Formará parte de nuestro Belén de clicks.

Me ha agradecido la compra y se ha despedido con una sonrisa y felicitándome el año. Y todo ello con una humildad que no veía desde el año 2006.

No puedo dejar de pensar en lo que ese hombre habrá dejado en Grecia. Unos hijos sin padre, una mujer sin marido, un pueblo arruinado… Y a pesar de ello, con una sonrisa en la cara. Me admira el valor de esta gente. Gente que deja su «zona de confort», le echa un par de huevos y se va por el mundo a buscar una vida mejor para sí mismo y para los suyos. Gente como Petros, Joaquín, Bogdan, Ahmed…

Nunca se puede saber, ya que las procesiones suelen ir por dentro, pero hoy Petros parecía contento. Yo también.

Categorías
Mis cosas

Ez gara deus

Ez gara deus. Horixe entzun dut aste honetan. Eta, gauzak zer diren, buruari eman diot pixka bat honen inguruan. Izan ere «ez gara deus» ez da gurean erabiltzen den esaera bat. Aldiz, «deusez» edo «deus ere ez» bai, gure etxean behintzat erabiltzen da.

«Deus» hori zuzenean latinezko deus (jainko) hitzetik datorrela argi dago eta «deus ere ez», «jainkorik ere ez» izango litzateke, ezer ere ez dagoen seinale, Jainkoa bazter guztietan omen dago eta…

Eta ustekabean ezereza jainko bilakatu zaigu. Edo jainkoa ezerez.

Categorías
Mis cosas

Desatascando el Kindle Fire

Hace un año me trajeron un Kindle Fire de los primeros de de USA. Una de las primeras cosas que hice con él fue rootearlo usando Kindle Fire Utility y lo conté aquí. Esa entrada es una de las más visitadas de este blog. Parece que la gente llega a este blog desesperada porque ha brickeado su KF 😉 En fin. A más de uno le ha servido de ayuda.

Uno de estos amigos es Diego de Argentina. Parece ser que le hemos servido de inspiración en un momento en que estaba a punto de comprarse un KF nuevo. Indagando, indagando llegó a una solución y nos ha dejado un magnífico aporte en los comentarios. Creo que será una buena solución para más de uno así que le concedo un hueco más privilegiado en el blog. Aquí os va.

[blockquote color=’#2257b3′ cite=’Diego, Argentina’ ] Hola, soy Diego desde Argentina, quiero contarles mi experiencia. Cometí el error de borrar el SO de mi Kindle desde el TWRP. ¡Me desesperé como todos!  Intenté y fallé muchas veces. Les cuento cómo recuperé mi maquinita paso a paso:

-Mi Kindle quedaba en un perpetuo reinicio ya que no tenía sistema operativo para cargar.
-No era reconocido por mi PC…

Lo que hice fue descargar el Unbrick de http://forum.xda-developers.com/showthread.php?t=1428428 Le dan click donde dice (Like it? Download it HERE)

Al descomprimir les queda el KindleUnbrickV1.1 y una carpeta update (adentro el archivo .zip)

Conectan por USB la kindle a la pc y le hacen doble click al unbrick… y le dan a Recovery loop y las demás opciones en orden. Yo hice todas de principio a fin. No sé si hacía falta.

La kindle se reinicia y entran en TWRP, click en el boton MOUNT, ahi la PC va a reconocer la kindle y les abre la carpeta TWRP/BUCKUP… adentro de esa carpeta COPIAN EL ARCHIVO ANTERIORMENTE DESCARGADO (update.zip)

Desmontan (UNMOUNT) y le dan al botón INSTALL. Se copian los archivos para la instalación.

Al finalizar vuelven al inicio con el boton HOME

Después WIPE y por último tocan en SYSTEM.

Ahí se debería empezar la instalación volviendo a la pantalla negra con el logo en amarillo.

NO SE SI FUI CLARO, SOY AFICIONADO, QUERÍA RECUPERAR MI KINDLE PORQUE ESTÁ ENTRE LAS MEJORES TABLETS. ¡SALUDOS!
¡PREGUNTEN SI NO QUEDO CLARO ALGO![/blockquote]

Categorías
Mis cosas

IOS 6 sobre iPhone 3GS

 

En estos tiempos que vivimos en los que acaba de salir al mercado el iPhone 5, algunos seguimos sacándole jugo a nuestros viejos trastos.

En mi caso el trasto sigue siendo un iPhone 3GS, que si bien anda un poco lento y a veces llega a exasperarme, hace todo lo que le pido, que no es poco.

Categorías
Mis cosas

A vueltas con el Kindle Fire

Voy a intentar recopilar un poco lo que ha ido pasando desde que publiqué las anteriores entradas acerca del Kindle Fire.

Lo primero que debo decir es que se ha incrementado el tráfico en el blog de forma notable. Hasta la publicación de esas entradas la gente que entraba eran amigos y familiares. Ahora estoy recibiendo visitas de todas partes del mundo (ayer una desde Islandia). Sorprendido estoy.

Debo agradecer desde aquí la ayuda que está prestando Erwin desde los comentarios a todos aquellos que se están encontrando con problemas. Es un tío muy «echao palante» que hasta le ha instalado el Ice Cream Sandwich a su KF y lo ha explicado y documentado todo con enlaces en los comentarios de las dos entradas que pongo a continuación:

Kindle Fire

Usando Kindle Fire Utility

Por mi parte, yo me he limitado a usar Kindle Fire Utility (explicado en la segunda entrada) para poder instalar Android Market y las aplicaciones de Google y a explicar de qué forma puede uno descargarse aplicaciones del Store de Amazon desde fuera de los USA (en la primera entrada).

Espero que todo esto siga siendo de ayuda a todo el mundo y que la gente se anime a comentar las cosillas que le va haciendo al KF.